Plattdeutsche Geschichte: De Wunschzeddel

Bald is Wiehnachten. Vör uns Kinner domols de Tied een Wunschzeddel to schrieven. Fein sauber mot man schrieven, dröff keen Fehlers moken, ok bescheiden müss man ween, denn de Wiehnachtsmann kenn uns jo ganz genau.

De Breef wör in de blankputzten Schoh oder Filzpantüffeln vörd Fenster stellt.

Annern morgen wör nokeken, op de Wiehnachtsmann denn Breef ok funnen har. Wenn denn Nöt, Kringel, brune Koken or ok Schokolode innne Schoh leegen un de Breef weer wech, wör allns klor!

Beeten Angst har man, wenn man wat utfreeten har, denn kunn dor ok een Rout in Schoh steeken.

Dat ward vertellt, dat mol een arme Frau een Breef an denn leeven Gott schickt hett. Se weer een ganz ehrliche Froo, de teihn Grootkinner har. In denn Breef schreev se: „Leeve Gott, du weest dat ik arm bün, du weest ok, dat ik tominds alle twee Sünndag na Kark goh un ok jümmer wat in Klingelbüddel do. Ik leeg ok bloos, wenn dat ünbedingt nödig deit. Sülms bruuk ik nix, ik bün tofreeden.

Ik much ober geern mol,wi all de annern Oma`s , mien Grootkinner wat to Wiehnachten schenken. Kannst mi mi nich mol obern Wiehnachtsmann 100 Mark schicken? Herzliche Grüße ...Minna, dorto noch eer Adress.“ Se packt denn Breef in een Ümschlag un schreev dorop: „ An denn leeven Gott in Himmel“ denn Breef gev se eern Grootkind un see:“ Bring denn mol no Uelzen, du föhrst mit den Rad de Schillerstraat hendal, denn links no de Post inne Bahnhofstraat. An so`n grood Gebäude is bestimmt een Breefkasten an.“

As de Deern inne Schillerstraat is, süt se dor dat groode Gebäude von Finanzamt und an de Döör steiht „Briefe“. Dor steckt se den Breef rin.

Dat Finanzamt wunnert sik öber de Anschrift „Gott“. De Chef mokt den Breef op un leest, wat Oma schreeven hätt. Dat schnackt sik in Amt rüm, und se beschlut, Geld vör düsse ehrliche Oma to sammeln. 67 Mark kriegt se tohoop und de Chef rund de Summ op 80 Mark op. He steckt dat Geld in een Ümschlag

von`d Finanzamt und schickt em mit de Post na Oma. As Absender „Gott im Himmel 1“

Wat hätt sik Oma freut, se kunn nu vör eer Enkelkinner aal een Geschenk vör acht Mark köpen. Dat weer för Oma dat scheunste Wiehnachten.

Een Dag no Wiehnachten schreev se denn noch mol an den leeven Gott. „Herr ik bedank mi, dat du mienen Wunschzeddel erfüllt hess, ober wenn`t geiht, schick dien Breev nich öbert Finanzamt, denn de hebbt glieks 20 Mark Stüern aftroken!“

De Geschicht hev ik in Internet funnen, schreeven hätt de C.F.Bautsch

Afschreeven   Helga Kiehn